My parents recently celebrated their 29th wedding anniversary. Here they are after 29 years of married life.
They are definitely a picture of happiness! Sure they are… and knowing how different they are from each other, it’s amazing how they’ve managed to live harmoniously together.
I also wish to have a long and happy married life like theirs. That’s why I would’ve wanted to be married on the same date as theirs.
Anyway, here’s my parent’s awww moment on their 29th wedding anniversary. I will share it in Ilonggo, our local dialect, to preserve its humor.
Sa maka intindi lang ah…
Sang tapos na ang panyapon sa balay kag makahalin na ang mga bisita namon, nag istoryahanay kami ni Papa. Gin istorya ya sa akon ang gin offer sa iya nga trabaho abroad. Gin turn down niya ini kay 6 months ang contract kag kalasalon ako sa June. Ti, alang alang gid. Isa pa, nahuya siya kuno.
Kaya niya ang trabaho, kabalo siya kung ano ang obrahon, pero na hindi-an ya ang mag atubang sa mga big-time kag taas tinapusan nga tawo. Nahuya siya kuno makipag sabay sa inglisanay.
Ahaw man lang na high school graduate ang tatay ko. But don’t get me wrong, proud kag bilib gid ako katama sa iya. In fact, indi ko ini pag e-share kung ginakahuya ko sila nga mga ginikanan ko.
Gin explain dayon ni Papa ngaa halin sang una, gina hambalan ya gid kami sang utod ko nga importante gid katama nga makatapos kami sang amon pag eskwela. Budlay gid kuno katama nga wala ka sang tinun-an.
Gulpi lang nag sal-ot si Mama, “Ti, sin-o basulon mo kay wala ka nakatapos eskwela?”
Nagsabat si Papa, “Ang puno sang bayabas eh..”
Kabalo kami kung ano kadungol si Papa sang una sang bata-on pa siya. Wala gid na siya hilig sa pagtuon kag pag eskwela. Ubra ya kuno, lagaw kag istambay. Mabuksan lang ang libro kag notebook ya kung mapalid sang hangin. Amo na nga patay gid kami ka tawa sa sabat ya.
Dayon, pa simple lang nga naghambal si Mama, “Pero kung may tinun-an ka, Pa, wala ta siguro nag kilalahay.”
Abaw, sentimental ang mga tigulang! Ha! Ha! Ha!
Pam
